CZASOWNIKczęstość: częste

imponer po polsku

im.po.ˈneɾ

koniugacja
-er
typ
nieregularny

co znaczy imponer

  1. narzucać, nakładać, wymuszać

    narzucać lub nakładać oficjalnie

    • El gobierno decidió imponer nuevas restricciones de tráfico en el centro.

      Rząd postanowił nałożyć nowe ograniczenia w ruchu w centrum miasta.

    • No puedes imponer tus opiniones a los demás sin escuchar sus argumentos.

      Nie możesz narzucać innym swoich opinii bez wysłuchania ich argumentów.

    • El jefe impone normas muy duras.

      Szef narzuca bardzo twarde zasady.

    • Mi madre nunca impone su opinión.

      Moja mama nigdy nie narzuca swojego zdania.

    • La policía impuso una multa cara al conductor.

      Policja nałożyła na kierowcę wysoki mandat.

    • No debes imponer tus planes a tus amigos.

      Nie powinieneś narzucać swoich planów znajomym.

    • El tribunal decidió imponer severas sanciones económicas a la empresa por defraudar fondos.

      Trybunał postanowił nałożyć surowe sankcje finansowe na przedsiębiorstwo za defraudację funduszy.

    • La mayoría parlamentaria busca imponer su propio criterio sin negociar con la oposición.

      Większość parlamentarna dąży do narzucenia własnego kryterium bez negocjacji z opozycją.

  2. budzić respekt, onieśmielać, robić wrażenie

    budzić respekt lub onieśmielać

    • La catedral impone mucho cuando te paras justo delante de ella.

      Katedra robi ogromne wrażenie, gdy staje się tuż przed nią.

    • Ese profesor grande impone bastante respeto.

      Ten potężny nauczyciel budzi spory respekt.

    • La altura de la montaña impone.

      Wysokość tej góry robi wrażenie.

    • El examen final imponía mucho a todos los estudiantes.

      Egzamin końcowy bardzo onieśmielał wszystkich studentów.

    • Al entrar en el tribunal, el juez imponía.

      Gdy wchodził na salę sądową, sędzia budził respekt.

    • La solemne arquitectura del palacio impone un silencio reverente a cuantos cruzan el umbral.

      Uroczysta architektura pałacu narzuca pełne szacunku milczenie wszystkim, którzy przekraczają próg.

    • Su sola presencia física y su tono firme imponían de inmediato a sus adversarios políticos.

      Sama jego fizyczna obecność i stanowczy ton natychmiast onieśmielały jego politycznych oponentów.

Konstrukcje

  • imponer [sustantivo] a [alguien]

    Używane przy nakładaniu zasad, kar lub warunków na kogoś.

    El juez decidió imponer una sanción económica al acusado.

    Sędzia postanowił nałożyć na oskarżonego sankcję finansową.

Zwroty

  • imponer una multa

    nałożyć mandat

  • imponer respeto

    budzić szacunek

  • imponer condiciones

    dyktować warunki

Synonimy

  • obligarzmuszać

    Kładzie nacisk na bezpośredni przymus, podczas gdy «imponer» częściej oznacza formalne lub autorytarne narzucenie reguł.

  • intimidaronieśmielać

    Odnosi się głównie do wywoływania strachu lub niepewności, podczas gdy «imponer» częściej wiąże się z budzeniem powagi lub podziwu.